Kennis

Een eiwit maken in E. coli: gastheerstam, genontwerp en opbrengst

Voordat een recombinant peptide of eiwit gezuiverd kan worden, moet het eerst gemaakt worden. In een bacterieel proces betekent dat het inbrengen van een gen voor het doelmolecuul in Escherichia coli — een snelgroeiende bacterie die als productiecel wordt gebruikt — en het laten groeien van de cellen totdat deze zich met het product hebben gevuld. Alles wat daarna volgt, van de hoeveelheid celmassa die u moet verwerken tot de vraag of het molecuul opnieuw gevouwen moet worden, wordt in deze stap bepaald.

De gepubliceerde overzichtsartikelen zijn eensluidend over de reden waarom E. coli de standaardkeuze is. Het wordt beschreven als een van de organismen bij uitstek voor recombinante eiwitproductie en als een breed toegepast expressieplatform, ondersteund door een uitgebreide catalogus van expressieplasmiden, veel gemodificeerde stammen en veel kweekstrategieën [1]. Een tweede overzichtsartikel noemt dezelfde redenen concreter: relatieve eenvoud, goedkope en snelle kweek bij hoge celdichtheid, een goed bekende genetica en een groot aantal compatibele moleculaire hulpmiddelen [2].

De gastheer is een keuze, geen gegeven

Het duidelijkst gedocumenteerde voorbeeld is disulfidebrugvorming. Een disulfidebrug is een covalente verbinding tussen twee cysteïneresiduen die een gevouwen eiwit in vorm houdt. Zowel eukaryote als prokaryote organismen houden hun cytoplasma gereduceerd, waardoor de vorming van disulfidebruggen in dat compartiment wordt belemmerd [5]. Eukaryote cellen vormen deze bruggen tijdens het exportproces in de oxiderende omgeving van het endoplasmatisch reticulum; bacteriën hebben geen vergelijkbaar compartiment, maar beschikken wel over exportsystemen en enzymatische activiteiten voor de vorming en kwaliteitscontrole van disulfidebruggen in het oxiderende periplasma [5]. Het produceren van correct gevormde, disulfidegebrugde eiwitten in hoge opbrengsten wordt beschreven als een blijvende uitdaging, en slechts weinig stammen zijn toegespitst op posttranslationele modificaties zoals de vorming van disulfidebruggen [3].

Eén gemodificeerd antwoord is de SHuffle-stam, gebouwd op een trxB gor suppressor-achtergrond waarin de cytoplasmatische reductieve routes zijn verminderd zodat disulfidebruggen in het cytoplasma kunnen worden gevormd, met een disulfidebrug-isomerase zonder signaalsequentie, DsbC, geïntegreerd in het chromosoom [3]. In het karakteriseringsonderzoek naar die stam presteerde de B-stamachtergrond beter dan de K12-versie, en co-expressie van mutante thioredoxines en PDI-homologen verbeterde de opbrengsten van diverse substraateiwitten [3]. Dat is een nuttige herinnering voor iedereen die procesroutes vergelijkt: twee stammen die hetzelfde plasmide dragen, zijn niet uitwisselbaar.

De gensequentie zelf bepaalt het plafond

Synthetische genen worden in toenemende mate gebruikt voor eiwitproductie, omdat sequentie-informatie gemakkelijker te verkrijgen is dan het bijbehorende fysieke DNA, en coderende sequenties worden vaak opnieuw ontworpen om de expressie te verhogen [4]. De systematische toetsing van die praktijk is het waard om in detail te kennen.

Er werden sets synthetische genen gemaakt voor expressie in E. coli, coderend voor een DNA-polymerase en een enkelketenantilichaam [4]. De genen binnen elke set verschilden uitsluitend in synoniem codongebruik — hetzelfde eiwit, een andere DNA-spelling. De expressie varieerde van niet-detecteerbaar tot 30% van het cellulaire eiwit [4]. De hoeveelheid geproduceerd eiwit hing sterk af van de codons die werden gebruikt om een deelverzameling van de aminozuren te coderen, en de gunstige codons waren overwegend die welke worden afgelezen door tRNA's die het sterkst beladen zijn tijdens aminozuurhongering, en niet de codons die het meest voorkomen in sterk tot expressie gebrachte E. coli-eiwitten [4]. De auteurs ontwierpen, synthetiseerden en testten vervolgens nieuwe genen met codonvoorkeuren waarvan hun modellen voorspelden dat ze goed zouden presteren, en bevestigden daarmee de modellen [4]. Zij concludeerden dat het codongebruik binnen een gen een kritische bepalende factor is voor het haalbare expressieniveau, en stelden voor dat dezelfde methodologie kan worden gebruikt om ontwerpalgoritmen af te leiden voor elk expressiesysteem [4].

Daaruit volgen twee praktische punten. Ten eerste kan een teleurstellende titer eerder een sequentieprobleem dan een fermentatieprobleem zijn. Ten tweede was de gebruikelijke vuistregel om codonfrequenties af te stemmen op de sterkst tot expressie gebrachte genen van de gastheer in deze studie niet wat correleerde met de opbrengst [4].

Plasmide, promotor en inductie

Het plasmide draagt het gen en de genetische onderdelen die het aanzetten. De pET-reeks wordt breed toegepast voor recombinante eiwitproductie in E. coli; de transcriptie- en translatiemodules ervan werden voor het eerst beschreven in de jaren tachtig en waren sindsdien niet veranderd [7]. Eén onderzoeksgroep rapporteerde ontwerpfouten in die modules, presenteerde verbeterde ontwerpen en liet zien dat opname daarvan in pET28a een toename van de eiwitproductie ondersteunde — wijzigingen die toepasbaar zijn op de meeste van de 103 vectoren in de reeks en eenvoudig door te voeren zijn [7].

Inductie — het moment waarop u de cellen opdraagt met de productie te beginnen — kan ook via temperatuur plaatsvinden. Het systeem op basis van de faag-lambda pL- en/of pR-promotoren, gereguleerd door de thermolabiele cI857-repressor, wordt breed toegepast in prokaryote cellen, waarbij inductie wordt bereikt door de kweektemperatuur te verhogen, doorgaans boven 37 °C [8]. Het overzichtsartikel over dat systeem benadrukt dat de temperatuurverhoging naast de overexpressie zelf ook uiteenlopende, complexe stressreacties in gang zet, en dat relatief weinig studies die gelijktijdige effecten bespreken; het begrijpen daarvan wordt gepresenteerd als de weg naar betere strategieën voor productie en terugwinning met hoge opbrengst [8]. Kweekbedrijfsvariabelen en inductiestrategieën worden genoemd onder de bioprocestechnologische factoren die de overexpressie beïnvloeden [8].

Temperatuur is ook van belang wanneer deze niet de inductor is. In het optimalisatieonderzoek met SHuffle werden de expressiecondities gevarieerd qua temperatuur, inductiecondities, stamachtergrond en mee tot expressie gebrachte hulpeiwitten, en had de temperatuur de grootste invloed op het verbeteren van de opbrengsten; auto-expressie van doeleiwitten in die stam gaf hogere opbrengsten aan actief, zuiver eiwit [3].

De gebruikelijke faalwijze

Ondanks al het bovenstaande leidt expressie in E. coli vaak tot onoplosbaar en/of niet-functioneel eiwit [2]. De beschreven strategieën om dit te voorkomen vallen uiteen in twee families: gecontroleerde expressie van het doelmolecuul in ongewijzigde vorm, en aanpassing van het construct met behulp van expressiviteits- en oplosbaarheidstags [2]. De fysiologische eigenschappen van bacteriën worden eveneens genoemd als een beperking bij het produceren, in natieve vorm, van polypeptiden die een uitgebreide posttranslationele modificatie ondergaan [5].

Eén andere route omzeilt de levende cel. Celvrije E. coli-systemen gebruiken normaal gesproken bacteriofaag-RNA-polymerasen zoals T7 [6]. Een systeem dat uitsluitend het endogene E. coli-RNA-polymerase en sigmafactor 70 gebruikt, produceerde in batchmodus ongeveer 0,75 mg/ml Firefly-luciferase en versterkt groen fluorescerend eiwit, waarbij het plasmide was geoptimaliseerd met verschillende regulatoire onderdelen en een opnieuw ontworpen, beter transleerbaar eGFP [6]. Van de drie geteste ATP-regeneratiesystemen — creatinefosfaat, fosfo-enolpyruvaat en 3-fosfoglycerinezuur — werd de maximale eiwitproductie bereikt met 3-PGA, en de bereiding van het ruwe extract werd gestroomlijnd tot een routine van 12 uur, inclusief celkweek [6].

Wat u over een proces moet vragen

Wanneer u een bacteriële route voor een peptide of eiwit beoordeelt, suggereert de literatuur vier vragen. Welke stamachtergrond, en is die om een bepaalde reden gekozen, zoals de vorming van disulfidebruggen [3][5]? Welk plasmide en welke inductiewijze, en zijn de regulatoire onderdelen onderzocht in plaats van overgenomen [7][8]? En hoeveel van het product is oplosbaar, aangezien onoplosbaar of niet-functioneel eiwit vaak genoeg de te verwachten uitkomst is dat er complete overzichtsartikelen bestaan over het vermijden ervan [2]. Een proces dat alle vier de vragen kan beantwoorden, is ontwikkeld; een proces dat dat niet kan, is gekopieerd.

Referenties

  1. Rosano GL, Ceccarelli EA. Recombinant protein expression in Escherichia coli: advances and challenges — Frontiers in microbiology, 2014-04-17.
  2. Sørensen HP, Mortensen KK. Soluble expression of recombinant proteins in the cytoplasm of Escherichia coli — Microbial cell factories, 2005-01-04.
  3. Lobstein J, Emrich CA, Jeans C, Faulkner M, Riggs P, Berkmen M. SHuffle, a novel Escherichia coli protein expression strain capable of correctly folding disulfide bonded proteins in its cytoplasm — Microbial cell factories, 2012-05-08.
  4. Welch M, Govindarajan S, Ness JE, Villalobos A, Gurney A, Minshull J, Gustafsson C. Design parameters to control synthetic gene expression in Escherichia coli — PloS one, 2009-09-14.
  5. de Marco A. Strategies for successful recombinant expression of disulfide bond-dependent proteins in Escherichia coli — Microbial cell factories, 2009-05-14.
  6. Shin J, Noireaux V. Efficient cell-free expression with the endogenous E. Coli RNA polymerase and sigma factor 70 — Journal of biological engineering, 2010-06-24.
  7. Shilling PJ, Mirzadeh K, Cumming AJ, Widesheim M, Köck Z, Daley DO. Improved designs for pET expression plasmids increase protein production yield in Escherichia coli — Communications biology, 2020-05-07.
  8. Valdez-Cruz NA, Caspeta L, Pérez NO, Ramírez OT, Trujillo-Roldán MA. Production of recombinant proteins in E. coli by the heat inducible expression system based on the phage lambda pL and/or pR promoters — Microbial cell factories, 2010-03-19.

Alle artikelen